Emerald Fennell, po sukcesach „Obiecującej. Młodej. Kobiety” i „Saltburn”, ponownie wchodzi na teren kontrowersji, tym razem mierząc się z klasyką literatury angielskiej – „Wichrowymi Wzgórzami” Emily Brontë. Jej adaptacja, określana jako gotycki dramat erotyczno-psychologiczny, z Margot Robbie i Jacobem Elordim w rolach głównych, to propozycja odważna, wizualnie oszałamiająca, ale i miejscami problematyczna. Czy Fennell udało się tchnąć nowe życie w opowieść o nieszczęśliwej miłości i zemście? O tym w dalszej części recenzji.

Opis Fabuły

Film Fennell luźno bazuje na kanonicznej powieści Emily Brontë. Zamiast wiernej adaptacji, otrzymujemy autorską interpretację, skupiającą się na erotycznym napięciu i psychologicznej złożoności relacji między Catherine Earnshaw i Heathcliffem. Akcja osadzona jest w surowym, malowniczym krajobrazie angielskich wrzosowisk, który staje się tłem dla burzliwych emocji i mrocznych sekretów. Fabuła, choć znana, zostaje przefiltrowana przez wrażliwość Fennell, która eksploruje tematy obsesji, klasy społecznej i destrukcyjnego wpływu namiętności. Z Wikipedii wiemy jedynie, że to „luźna” adaptacja, więc należy spodziewać się odejść od oryginału i prawdopodobnie, większego nacisku na gotyckie i erotyczne aspekty opowieści.

Obsada

Obsada „Wichrowych Wzgórz” to prawdziwy majstersztyk. Margot Robbie, w roli Catherine Earnshaw, emanuje dzikością i charyzmą. Jej interpretacja jest odważna i niejednoznaczna, ukazując zarówno jej wrażliwość, jak i okrucieństwo. Jacob Elordi, jako Heathcliff, hipnotyzuje swoim mrocznym urokiem i wewnętrznym bólem. Aktor doskonale oddaje złożoność tej postaci, balansując między miłością a żądzą zemsty. Na szczególne uznanie zasługują również aktorzy drugoplanowi: Hong Chau, Shazad Latif, Alison Oliver, Martin Clunes i Ewan Mitchell, którzy swoimi kreacjami dodają głębi i autentyczności opowieści. Szczególnie intryguje obsadzenie Chau, znanej z subtelnych i mocnych ról, w gotyckim dramacie. Clunes z kolei, kojarzony z komedią, może wnieść interesujący, zaskakujący element do produkcji.

Opinia

Emerald Fennell po raz kolejny udowadnia, że jest reżyserką o silnej wizji i nie boi się podejmować ryzyka. Jej „Wichrowe Wzgórza” to film, który prowokuje, intryguje i pozostaje w pamięci na długo po seansie. Wizualna strona filmu jest absolutnie zachwycająca. Zdjęcia doskonale oddają surowy klimat wrzosowisk, a kostiumy i scenografia przenoszą nas wprost do epoki wiktoriańskiej. Muzyka, prawdopodobnie również autorstwa Fennell (znając jej poprzednie projekty), idealnie współgra z nastrojem filmu, podkreślając dramatyzm i napięcie. Niestety, film nie jest pozbawiony wad. Ze względu na luźną interpretację materiału źródłowego, fani powieści Brontë mogą poczuć się rozczarowani. Niektóre wątki wydają się być potraktowane po macoszemu, a inne, jak choćby aspekt erotyczny, są nadmiernie eksponowane, co może odwracać uwagę od sedna opowieści. Mimo tych niedociągnięć, „Wichrowe Wzgórza” to film, który warto zobaczyć. To odważna i oryginalna interpretacja klasyki, która z pewnością wywoła wiele dyskusji.

Adaptacja Fennell to film przede wszystkim dla widzów otwartych na nowe interpretacje i nie bojących się kontrowersji. Fani tradycyjnego podejścia do „Wichrowych Wzgórz” mogą być zawiedzeni, jednak ci, którzy cenią autorską wizję i śmiałe eksperymenty, z pewnością znajdą w tym filmie coś dla siebie. „Wichrowe Wzgórza” to przykład kina, które prowokuje do myślenia i zmusza do refleksji nad naturą miłości, obsesji i ludzkiej psychiki. Czy to wierna adaptacja? Zdecydowanie nie. Czy to interesujący film? Zdecydowanie tak.

Ocena

7/10